Hoi lieve allemaal.

Heb nog net even inspiratie om een blogje te schrijven voor ik mijn hunnebed opzoek. Nu ik weet, dat mijn friese buurman, Henk, die naast ons staat op de camping, mijn hyves-site kan bezoeken moet ik natuurlijk even uitkijken hoe ik bepaalde verhalen inkleed.

Waar ik het over wil hebben is over de verschillende manieren van vakantie houden. Of hoe verschillende mensen vakantie houden.
De Hbb en ik staan nu drie jaar op de Kwaalburg (en daar willen we niet meer weg, want het is gewoon een 8-sterren-camping) dus we hebben al van alles zien komen en gaan. Geloof me, dat is leuk!!! Vooral als er nieuwe campeerders komen.
Je kan dat vanuit je luie stoel lekker bekijken. De ervaren kampeerders hebben in een mum van tijd hun spul opgezet, die hoor je niet en dat is erg jammer voor ons. Nee, dan die nieuwkomers, waarbij alles misgaat: Let op: De Haan: "Achteruit, naar links, nee tr.....de andere linkerkant, ho.........ho.....zei ik, Trekken....trekken (Ik krijg daar altijd zulke rare gedachten bij, dat doe je toch niet als je de tent opzet???.....Hoewel.....)
Het Hennetje trekt niet hard genoeg, dus dan wordt er gewisseld. Het Haantje trekt de luifel door het gootje en het Hennetje mag duwen. Knallende ruzie, wat ze dan proberen te verbergen voor de al aanwezige campinggasten. Maar goed, na 3 uur worstelen van hun kant en 3 uur amusement van onze kant zitten ze dan toch verheerlijkt met een biertje en een roséétje voor hun tijdelijk optrekje.
Het blijft amusant. Maar ik denk ook, dat men smakelijk gelachen heeft om onze allereerste keer. Dat was met "Webbenôk" (zo heette onze eerste Adria. Die van Ad en Anne heette destijds: "Webbenâ" Het beroerdste was, dat de mensen kwamen vragen, waar we vandaan kwamen.: Uitlaplandnatuurlijk!!!! Even in 't kort, wij hadden er ook een voortent bij, maar geen gordijnen, wel een Porti-Porti (Verplaatsbaar toilet)die in de voortent stond. Een plastick tafelkleedje van Anne en een gehaakte wollen sprei van m'n mama bracht uitkomst. Ik kon zonder pottenkijkers 's nachts naar mijn "troon".

Dit is eigenlijk maar even tussendoor, want ik wilde het hebben over de manier waarop wij vakantie vieren.
Nou, wij vieren wat hoor. Wij vieren, dat we 3 maanden weg zijn.......heerlijk op een prachtige boerencamping staan. In onze realex-stoelen zitten te luisteren naar de vogels. We horen de buizerds aankomen aan het geluid, wat ze maken en met de verrekijker zie je ze duidelijk, We horen allelei soorten vogels en we luisteren naar de stilte. Ook hebben we sex op het dak
van onze caravan gehad en nogwel op het grote luik. De Hbb en ik schrokken ons te pletter. Er landden twee van die Turkse tortels op het dak (dakvenster) Nou dat is een klere herrie!!! En die begonnen dus uitgebreid het paringsritueel voor onze ogen af te draaien. Ik werd er beroerd van. Er kwam geen echte liefde aan te pas. Erop, eraf, erop enz.
Maar ik wilde het gewoon even hebben over mensen, die hun vakantie op een andere manier vieren dan wij.
Dat zijn de mensen, die 's morgens om 9 uur, geheel in Tour de France-oufit gaan fietsen. Die komen dan om 5 uur heet en bezweet terug en verklaren al hijgend, dat ze weer 100 km in de benen hebben. Dat kun je thuis in je woonplaats en omgeving toch ook doen, want ik weet dat zulke fietsers zo'n snelheid maken, dat ze echt geen moer en geen boutje van de omgeving zien.
Nog weer anderen gaan op hun gewone tourfiets de omgeving verkennen. Dan komen ze terug en belangstellend als ik ben vraag ik dan ook naar de bekende weg...."En, lekker gefietst?" Enthousiast vertellen ze me hoeveel km. en hoe lekker. En.....ik ben een rotmeid...ik kan het niet laten om te vragen:, Goh, dan zullen jullie wel moe zijn! Wij hebben lekker zitten realexen"
Misschien ben ik ook wel een beetje jaloers op die mensen, die in hun vakantie net zo tekeer gaan als thuis, want ook onze fietsen staan op de camping en als het niet regent en als het niet waait en als het geen dertig graden is, dan wil ik de fiets wel eens pakken om naar het buurtsupertje te gaan in Alphen, maar 50 km fietsen?????? Ik moet er niet aan denken. Mijn ogen zijn tijdens het fietsen gefocusd op alle hobbels en bobbels en putten in de weg. Paaltjes trekken mij aan, evenals bermen van smalle fietspaadjes. Bovendien rijdt de Hbb meestal voor mij als windvanger, dus moet ik goed opletten of hij niet plots in de remmen gaat. Kijk ik toevallig naar twee koeien, die elkaar proberen aan te duwen, dan zie ik de Hbb niet remmen. Rijden we in een bos, dan hoef ik alleen maar op boomstronken, kuilen enz te letten, want als ik links kijk zie ik bomen, kijk ik rechts dan zie ik bomen, kijk ik voor me zie ik bomen en ik durf niet achterom te kijken, want als de Hbb remt......precies, dan zit ik er bovenop.

Een ieder viert zijn vakantie maar zoals ie wilt. Laat mij lekker met m'n boeken, m'n kralen, m'n crypto's, m'n. kletspraatjes en in een dolle bui een koprol op de trampoline vakantie vieren. Ik ben gelukkig met de vogels, mjn poesje, mijn man, mijn niesje en mijn doen wat ik wil en laten wat ik wil!!!

Veul lievigheid van mij


WilzzzzzzzzzzzzzzzzzzzA

Hey iedereen en alle andere fans.

We zijn weer even thuis, hebben wat kleinkinderen terug gebracht en de andere reden is, dat ik een stuk of 4 wasjes te draaien had. (Kan ook op de camping), maar zoveel drooglijnen heb ik niet en ik zie liever vlaggetjes tussen de tenten als mijn zwart, witte onderbroeken of de boxers van de Hbb. Ziet er niet echt sexy meer uit.
Alle gebeurtenissen van belang staan ergens in een kladboekje en dat is misschien leuk om in de herfstvakantie te lezen, want ze komen er echt aan.

Waar ik het nu even over wil hebben is "HET WEER"
Wij hebben op onze camping diverse weermannen: Adje Pelleboer, Loet Thimovev en Evert Paulusma.
Dat zijn de mannen, die om 8 uur 's morgens uit bed zijn, de lucht bekijken en zuchten: Tjonge, jonge 't wordt warm vandaag. Ja natuurlijk, dat hadden ze de avond ervoor in het laatste nieuws gehoord.
Op een andere ochtend begint de één tegen de ander: 't wordt niks vandaag, wind, regen enz. Ja, natuurlijk, dat hadden ze ook de avond ervoor voorspeld. Al met al hebben de weermannen van de camping altijd gelijk.
Mij kan het niks schelen, 30 graden of 18, ik amuseer me prima, met m'n puzzels, kralen, boeken en zo nu en dan een kletsje met m'n niesje.

Maar even over het weer. We hebben daar -weer- gehad, niet te filmen, we hebben het wel geprobeerd, maar de filmcamera waaide steeds uit onze handen. Daarna geprobeerd om foto's te nemen van de regen-hagel- en onweersbuien. Ook mislukt, we hebben drie camera's uit de bomen moeten plukken.
Nou ja....later bleek, dat er wel wat opstond. Ikke onderanderen, die aan een van de voortentstokken heen en weer swiepte. Toen de tornado voorbij was zijn we dan toch maar het caravanhunnebed in gekropen. Het weer was nog steeds bezig!!!! Bliksem, wind, regen, waaien, licht, ganz grote druppels!! Nou, dat maakt een kolere herrie op je caravandakje. Om 8 uur 's morgens was het afgelopen, dus toen ben ik dan eindelijk in slaap gevallen.
De volgende dag : Saharaheet!!!!..... Geroutineerde caravanbewoners, als de Hbb en ik, hebben allerlei foefjes om de extreme hitte te ontwijken.
We zijn wakker, aangekleed, koffie en jam genuttigd en dan gaan we kijken welke caravan de minste zon heeft. (Eerst zoeken we de krant van de vorige dag op, in het praathuis) en met die krant gaan we naar iemand, die in de schaduw staat met "Hallo, we hebben hier de krant van gisteren, hebben jullie die al gelezen??" Meestal niet dus. Nou dan volgt er een praatje, zo van waar wonen jullie, hoeveel kinderen hebben jullie, hoelang blijven jullie, wat verdient jouw man, hoe vaak doen jullie het nog in de maand en andere interesante vragen. Eer dat alles beantwooord is,staat onze voorkant alweer lekker in de schaduw en kunnen wij, na een prettige dag gewenst te hebben, weer naar ons eigen QTH-tje. Lekker in de schaduw.

Lieve hyve-vrienden. Er volgt nog meer!!.
En dat wordt lachuhhhhhh!!!!

With love!


WilzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzA

Hallow friends,

Wat geweldig!. Gisteren weer oud-tante geworden. Neefje Onno en Jane zijn Papa en Mama geworden van een dochter met de mooie naam Jinthe. Het getal "11" loopt als een rode draad door onze hele familie. Maar de geboorte van Jinthe slaat alles. Het meisje is om 11 min. over 11 geboren. Jane ligt op kamer 11, Onno is op 11 juli jarig en ze wonen op huisnr. 11.
Zo kan ik nog wel even doorgaan over het getal 11. Mijn Opa is op 11 jan. begraven (lang geleden). Mijn vader is op 11 jan. gestorven. Het bloemstuk, wat we uitgezocht hadden, was nr 11. Onze zoon komt thuis met zijn Cindy en zegt: "Je raad nooit, wanneer ze jarig is" Ja, hoor 11 jan.
Onze oudste kleinzoon is geboren op de 11de mei. Ons huisnr. is 111, mijn broer woonde jarenlang op nr 11. De 11de maand is een feestmaand. Er zijn in totaal zo'n 8 familieleden jarig in die maand o.a onze jongste kleinzoon en de Hbb bovendien is het de maand, waarin we getrouwd zijn. Er zullen nog wel meer dingen zijn, waar het getal 11 centraal staat, maar die weet ik zo direct niet. Tot slot; mijn eigen gezinnetje bestaat uit 11 personen.

Even over de Poes. Die vindt het steeds gezelliger op de camping. Loopt lekker rond de caravan. Van de week ging de Hbb met hem wandelen en ineens staat daar een Labrador aan Pluis z'n poepert te ruiken. Pluis draait zich om, wordt drie keer zo dik en blaast de hond zo omver, tenminsten dat denken we, want die hond ging liggen. De Hbb heeft Pluis maar opgepakt want anders had ie hem misschien wel opgevr...... Wat een prachtig monster. Het was trouwens de hond van onze kippenboer-buurman en die ontsnapt wel meer richting camping.

Sjo...zaterdag echt vakantie. Schoonzus uit Drente komt in ons huis. Kat kan thuisblijven en wij gaan lekker overal naar toe.

Zal een boekje meenemen voor als er nog eens wat moois gebeurt (Ach en misschien ben ik na een week al weer thuis, heimwee hé?)

Ik wens iedereen alvast een super-vakantie toe. Tot laterzzzzzzzzzzz

Het begon zo mooi. En het had zo mooi kunnen zijn. We waren er helemaal klaar voor. Helaas......... Op onze camping was natuurlijk iedereen in het Oranje gestoken. Zie foto's. Het Kwaalburg stadion zat bomvol en het was reuze gezellig. Maar ja, toen ging het mis, vreselijk mis. Half de wedstrijd mijn oranje pruik afgezet, even later mijn oranje hesje uitgedaan. Mijn oranje broek moest ik aanhouden van de Hbb. De volgende dag heb ik een groot bord bij de tent geplaatst met "OPHEFFINGSUITVERKOOP", Alle oranje spulletjes over de klapstoeltjes gedrappeerd en op de tafels gelegd, maar er kwam geen hond, er was wel iemand, die vroeg of hij zijn oranje petje er ook bij kon leggen.
Dus alles zit in een plastic tasje en gaat voor twee jaar naar zolder. Ik kan geen Oranje meer zien!!!!!!!!!

Onze Pluis heeft het nu reuze naar z'n zin op de camping. Gaat 'savonds om een uur of 10 de hort op en zo half de nacht komt hij weer terug. Als het erg rustig is wil ie overdag ook wel eens naar buiten. Hij gaat gelukkig niet ver weg. Nu maar hopen, dat hij niet met z'n pootjes of wat anders in een mollenklem terecht komt of door een vos opgevreten wordt of door een buizerd de lucht in wordt gesleurd, want dat kan allemaal op de Kwaalburg.

Nu heb ik vanmiddag dan maar eens een jurk gekocht. Ik kan me de tijd niet heugen, dat ik een jurk gedragen heb. Dat moet wel zo'n 40 jaar geleden zijn. Maar vooruit, je moet eens wat durven toch??

Verder heb ik niet veel geks beleefd hoor, dus vriendjes en vriendinnetjes...tot de volgende keer maar weer.

Laat ik maar beginnen met ons poes. Trouwens over dieren gesproken; ik vind het wel erg flauw, dat die minister van de partij voor dieren zomaar opeens opgestapt is uit de regering. En dat alleen omdat ze ongevraagd haar poes kaalgeschoren hadden.
Die van mij hebben ze al zo vaak kaalgeschoren (wel met toestemming natuurlijk)Dat moest ook eigenlijk wel, want mijn poesje zat vol met klitten en daar had het soms veel last van. Nu hebben we vorig jaar ontdekt, dat, wanneer je er niks aan doet de klitten er toch vanzelf afvallen hoor, dus niet meer naar de dokter om mijn poes kaal te scheren, gewoon afwachten en het overtollige haar laat vanzelf los. Arm poesje trouwens. Niet te geloven hoe het er soms uitzag. Vanonder helemaal kaal en bovenop een hanekam. Ik heb er nog een foto van. (die moet ik dan op gaan zoeken en aan de Hbb vragen of hij hem op één of andere manier op hyves kan plaatsen). Misschien in de toekomst. Maar ons poes is al een paar keer meegeweest naar de camping, vanwege de voetbal hebben we hem oranje gespoten. Het is alleen jammer, dat ie niet naar buiten wil als ie eenmaal in onze caravan anex voortent zit. Wilde ook niet mee naar het stadion, maar misschien kwam dat wel omdat ik oranje wasknijpers op zijn oortjes gezet had. Nee, ons poes voelt zich heerlijk in 't kleine kotje en zet geen poot buiten de tent.
De heen- en terugweg zijn minder leuk. Na een kwartier in de toch wel comfortabele reismand begint het : Jammer, dat ik het niet voor kan doen , kan ik wel, maar jullie horen het niet. Dat gaat echt een poos door hoor, We schenken er geen aandacht aan en dan verandert hij van toon (dat noemen ze in Barbershopland the Key-change of modulatie). Dan kun je je klaagzang (van ons poes dus) naar boven of beneden bijstellen. Je snapt het al. Wij worden bijna hondsdol van dat gemiauw.
We zijn nu driftig op zoek naar een therapeut, die gespecialiseerd is in katten met een auto-trauma. Ikzelf denk, dat brokjes, vermengd met bisonkit goekoper is.

Het Boerengedoe op de boerencamping is natuurlijk prachtig.
Wij hebben werkelijk alles erop en eraan. Het is een boerencamping, die niet meer in bedrijf is, maar we genieten heus wel van de heerlijke landelijke geuren, want de buren hebben een kippenfarm. Als je er zes weken staat heb je zo wie zo veertien dagen het genoegen van de geur van het platteland. Maar dat ligt er dan ook wel aan hoe de wind staat.
Kijk, wij eten kippen, ze zijn gewoon lekker. De buren van onze camping krijgen kuikens, die ruik je dus de eerste vier weken niet. Maar dan!!!! Ze worden met een rot gang vetgemest en de laatste 14 dagen zijn ze dus groot en ruik je ze soms en dan worden ze afgevoerd. Alles wordt gekuist en weer veertien dagen later begint het opnieuw. Goh, ik wilde hier eigenlijk niet over bloggen, maar ach ik rol van 't ene beest in 't andere. Ja, dan de bunzings op onze......... Ik denk, dat ik ga stoppen en HET KWAALBURGSTADION voor later bewaar. Misschien wel net zo leuk, want a.s zaterdagavond zitten we daar met z'n allen, hoop ik, op onze afgescheurde luifel (Intussen geprepareerd tot een strak stadionscherm) naar de Oranjemennekes te kijken. Biertje, borreltje, wijntje en m'n ijstheetje.

Jullie horen nog van mij.

Trust

Dat kan eigenlijk niet veel goeds betekenen, zeker niet voor mensen, die hardstikke bijgelovig zijn. En dan moet Nederland nog wel tegen Frankrijk vanavond. Nou heb ik wel eens gelezen, dat, vooral sporters erg bijgelovig zijn. Ik las in mijn geheime nieuwsberichten, dat alle Nederlandse spelers hun zelfde onderbroek aan doen en sokken van afgelopen maandag, toen ze met 3-0 van Italie wonnen, zonder dat het spul uitgewassen en met Robijn nagespoeld is uiteraard. Ikzelf vind het wel een goede tactiek van die jongens, want er komt natuurlijk geen Fransman in de buurt van 'd Ollanders, want die stinken een uur in de wind. Dat wordt weer 3-0. Ik ga samen met de Hbb op de bank zitten kijken, de 13 de of niet. Oranjebitter en chips en kaas en worst onder handbereik en de toeter en m'n oranje countryhoed.
Ben er klaar voor. "Hup....dat zeg ik."
Maandag j.l. hebben we de wedstrijd op de camping gevolgd, met onze medecaravanners en wat buren van de campingbaas en z'n vrouw. De schuur was in oranjetinten gepimpt. Koffie met cake, een megascherm een beemer en ons kleine oranjelegioen waande zich in Bern.
Ik geef geen bal om voetbal hoor.......behalve als het Nederlandse elftal moet spelen, want dan kleurt heel Nederland in 't oranje en zijn we één. Dat heb je niet met N.A.C tegen Kloetinge 1 of zo.
Maar buiten dat, met veel geduld heeft de Hbb mij ooit eens uitgelegd wat buitenspel is, dus dat weet ik intussen. De bal blijft binnen het spel en kan toch buitenspel zijn, dat ligt niet aan de bal, maar aan de speler van de tegenpartij geloof ik. Ik weet ook, dat een hoekschop het zelfde is als een corner. De 11 meterstip, is de stip, die 11 meter voor het doel getekend is en vanaf daar wordt een penalty genomen. Verder laat ik mijn kennis voor het voetbal wat het is. By the way, de avond werd bijna verziekt door mijn nichtje. Die riep, toen Ned. aan de bal was. "De andere kant op, het andere doel." Ik denk,- die is in de pauze pro-Italie geworden-. Maar gelukkig werd ze door het man-volk al snel bijgebracht, dat men na de pauze wisselt van doel, tenminsten , de keepers.

Nou lieve hyvers.
't Zal vanavond wel rustig zijn op de diverse sites, maar des te minder voor de buis, café's of waar dan ook.

Met z'n allen duimen en hopen op wederom een overwinning of op z'n minst gelijkspel
spel...en van de datum trekken we ons niks aan.

Groetsels


Wilzzzzzzzzzzzzzzzzza

Ons eerste weekend zit erop.
Ons minihuisje staat in Alphen en afgelopen zondag hebben we daar de voortent aangeplakt en de ingredienten een plekje gegeven. Gelukkig waren er vrienden, die hielpen, hoewel de Hbb en ik het samen ook heel goed redden hoor. Alleen gaat dat niet erg vriendelijk. Voorbeeld: Ik sta een tentstok vast te houden en dan wordt er geroepen; kun je even helpen, beter is: Wil je even komen helpen. Ik kijk dan naar de tentstok, die ik vast heb en bedenk of ik hem wel los kan laten zonder, dat de hele tent weer in elkaar stort. Maar nogmaals, er waren vrienden om te helpen, dus kreeg ik toestemming om te gaan kleppen of wat dan ook te doen. Wat zijn mensen geweldig!!! Vrienden, medeboerencampingvakantiegenoten.(wat een prachtig woord voor scrabble) men hielp. En zo hoort het ook, wil men nog in een lieve samenleving geloven.

't Was warm!!!. Wij waren rond 12 uur gearriveerd en om een uur of 4 stond alles strak en klaar (bijna) om drie maanden regelmatig dit luxe campeermiddel te bewonen.
Tja, toen moest ik nog aan de gang, en dat betekende: de binnenboel. Het stelde niet zoveel voor hoor. Je krijgt ervaring, dus binnen no time konden wij bij Nel en Jo een frisje/drankje doen. Wij zijn daarna wat gaan eten in 't durp. Toen met Sister Anne, Jo en Nelly aan de koffie en de neut om het eerste weekend te vieren. Gelachen, heel, heel veel gelachen en ja dan de eerste nacht; vreemd bed, gelukkig wel een vertrouwd iemand naast me, verandering van lucht. Geslapen als een passiebloem.
Het weer was perfect tot maandagavond, toen kregen ook wij de onweersbuien over ons heen en kletterende regenbuien. Maar, dat was wel leuk, want...wacht ff, ik moet eerst even vertellen, dat we vorig jaar zo'n fluitende tuinkabouter kado kregen. Die stond dus netjes de wacht te houden voor onze voortent.
Nou bij iedere bliksemflits, en dat waren er nogal wat, begon die kabouter te fluiten.
Kun je het je voorstellen?--- Bliksem....fluit,fluit....donder,donder!
Gelukkig had sister Anne haar kikker niet geactiveerd, want dan was het nog gekker geworden.
Blksem, donder, fluitefluit, kwakkwak, bliksem, donder, flúúúúúú't, kweèèèèk .

Jongens, het is zo leuk , kamperen op een boerencamping, midden in de natuur. Het enige wat je hoort zijn vogels, allerlei vogels, vraag me niet welke, maar ze zingen mooier, dan alle koren ter wereld,

Slaap lekker.


Wilza

Nou ken ik hem al vanaf mijn 17 de jaar, ben bijna 43 jaar met hem getrouwd, maar vanochtend dacht ik werkelijk, dat ik met een vreemde kerel in bed lag.
De Hbb heeft nog een broer, die al aardig kalende is en had (helaas overleden) nog een broer, die ook kalende was. Deze was zo verstandig om zijn haar te laten milimeteren. En dat vind ik een pluspunt als je een kalende man bent.
Ze ziet het wel eens; van die kerels, die ten koste van alles hun spaarzame haren willen behouden. Dan is dat haar aan één kant kort, dan zit er een zo laag mogelijke scheiding in en dan hebben ze een stuk lang haar, wat helemaal over de schedel is geplakt. Ik kan mijn ogen er ook niet vanaf
houden als het waait, want dan staat juist dat ene struikje lang haar helemaal rechtop, zo stijf als een surfplank. Geen gezicht. Kijk, mijn Hbb had, in tegenstelling met zijn broers nog een zeer volle haardos. Dat werd min of meer op een semi-proffesionele wijze in model gehouden door ikke en daar was iedereen en ook ik al jaren aan gewend.

Gisteren heeft ie zich een zomercoupe aan laten meten......door schoondochter Cindy, want dat durfde ik echt niet aan met zo'n gevaarlijke tondeuze. (Had het al wel eens geprobeerd, maar toen had hij zo'n tweebaansweggetje op z'n hoofd). Maar Cindy is nogal voortvarend in bepaalde dingen. Dus de ene lok na de andere viel ten prooi aan de tondeuze. Kleindochter Kim zat er met de stofzuiger naast en ieder haartje werd opgezogen.

Tja, ik vond het niet eens gek, ik vond het wel apart, ik vond het wel eens weer iets heel anders, zo'n kale Hunnebedbouwer.

Maar hedenochtend vroeg, toen ik was wezen sassen en terug in bed kwam schrok ik me rot zeg. Ondanks mijn slaperig brein had ik al gauw door, dat het toch mijn eigen, vertrouwde Hbb was. Ik heb nog een poosje naar hem liggen kijken, klaarwakker van de schrik, en ach......zijn er nog meer mensen, die na zooooooveeeel jaar getrouwd te zijn, nog dat lieve warme gevoel over zich krijgen.
Daar lag hij dan, dekbed tot aan z'n middel, knuistjes, wat zeg ik, kolenschopjes, gevouwen op zijn borst, zijn gezicht helemaal in de kreukels, ogen stijf dicht. En dan dat nieuwe hoofd..... Ach gotte toch...... de schoonheidsprijs zal ie wel nooit winnen, maar hij is wel helemaal van mij en de vader van mijn kinderen en de opa van mijn kleinkinderen en de schoonvader van mijn schoonkinderen.
En hij is zoveel...broer...oom...vriend.....
met fouten en gebreken, maar het bekende spreekwoord slaat wel op hem.. Ruwe bolster.....
Uit mijn bundeltje "Luisteren naar de stilte" speciaal voor hem.

Je bent de zon
die mijn ziel
verwarmd.
Je bent de regen,
die mijn gedachten
schoonspoelt.
Je bent de maan
die me bijlicht,
als ik bamg
in 't duister ben.
Je bent de storm,
die in mijn hart
woedt.
Je bent mijn
ster,
je bent mijn
alles.

Wilza

Heey alle aardige hyvers.


Zo'n dag als gisteren, daar moet ik wat over schrijven, kan niet missen.

De Hbb en ik en twee vrienden zijn een dagje naar Amsterdam geweest. De Hbb. had al in geen 40 jaar meer in de trein gezeten, dacht, dat ze nog reden zoals Guus Meeuwis het zingt : Kedeng...kedeng.

Wij hadden gebruik gemaakt van de aan bieding van het Kruitvat, een hele dag treinen voor een kleine 10.-- euro.
De trein zat dus vol Kruitvat-klanten.

We moesten al vroeg het hunnebed uit, want de trein vertrok om even over 8. De nachttrein dus ( in mijn geval).
We zaten lekker bovenin, het was nog niet druk, het weer was prima, we konden van 't verse groen van de lente genieten. Het begin was er al, dus de rest van de dag moest ook goedkomen.
We zouden de Albert Cuip doen en het Heineken-museum en de wallen natuurlijk.
.

Aangekomen in Amsterdam, eerst maar een koffietent opgezocht. Dat werd in een limonadeglas geserveerd. Nooit gezien.
De Albert Cuip op. Dat is best een keer leuk, want dat is toch een stukje uitgebreider dan in Goes. We kwamen langs het beeld van A. Hazes. Nooit een fan van hem geweest, maar wilde toch wel even met m'n vriendin en die man op de foto.

Na de A. C. iets opgezocht om de lunch te nuttigen, daar waren we aan toe. Was lekker hoor, melkje erbij. Toen moesten vriendin en ik nog naar de WC. Dat was lachen, als je de Wc-deur opendeed kon ie niet meer dicht, want je kon niet omdraaien om te zitten. Dus ik ben achterstevoren op de plee gaan zitten en ook in z'n achteruit de Wc uitgemoeten.

Daarna naar het Heineken-museum. Dat was een prachtig gebouw en die prachtige goudkleurige letters , fantastisch. We gaan nog een keer terug om de binnenkant te bekijken. (Ze waren de boel aan het restaureren.)

Daarna naar de straatjes, waar de vrouwen zich liggend staande houden. Da's ook leuk hoor. Maar zo, zo triest. Er was er echt geen enkele enthousiasteling bij.
Kijk als ik op moet treden, dan heb ik daar reuze veel plezier in en geloof het of niet, dat straal ik uit. (Krijg er nog geen stuiver voor ook). Maar die grietjes stonden daar in hun zielige bijna blootje voor zich uit te staren. Leken net etalagepoppen.
Dat noemen ze dan in de volksmond "de wilde wijven".
Mijn poesje is een stuk wilder, geloof me maar, al is ie dan op leeftijd. (Bedoel Pluis natuurlijk, begrijpen jullie wel hé???)

Na het etalage kijken, wat drinken op een terrasje. Zelfbediening. De mannen kregen een normaal pilsje, Tonnie kreeg haar wijntje in een limonadeglas en ik mijn neutje in een wijnglas. Ook daar nog even naar de WC. Dat was ook een crime. Dames en heren wC zaten tegenover elkaar. Als er iemand uit de herenwc kwam kon de deur van de dameswc niet meer open. Stond je je handen te wassen in het tussenstukje en er kwam iemand uit de herenwc, dan werd je met grof geweld tegen de wasbak aangekwakt.
Toen nog een poosje van die leuke straatjes door, waar je al high werd van de wietgeuren, die uit en voor de coffieshops dreven. Ze hadden er ook allehande speelgoed, maar er was niks bij om als souveniertje voor de kleinkinderen mee te nemen.

Toen zijn we lekker gaan eten en richting Centraal gelopen. Konden net de trein halen, zodat we om kwart over 8 weer in ons rustige stille Goes waren. Op het laatst zaten we bij nog 4 Zeeuwen in de trein die hetzelfde als ons gedaan hadden en er ook in Goes uit moesten. Vraagt die ene man aan z'n vriend: "Ben je niet stijf"? Ja, natuurlijk antwoordt de vriend, ik ben op de wallen geweest.
Maar goed daar was ik ook geweest en ik was ook stijf., tenminsten toen ik vanochtend wakker werd, zag in ene, dat ik erge gespierde kuiten had gekregen van zo'n dagje Amsterdam.

Het was leuk, voor herhaling vatbaar.

Ik ben 30 jaar geleden verliefd op Amsterdam geworden en ben het nog. Het is een stad waar je je nooit, never, verveeld. Maar........ik zou er voor geen goud willen wonen.

Geef mij maar mijn Goes-Zuid.

Nog een fijn dagje verder en ook voor mezelf.

Wilza


Wilza